Kabrietenberg en Lost Anchor

Kabrietenberg en Lost Anchor

Op 12 april jongstleden stonden wij vroeg op om aan te sluiten bij de georganiseerde wandeling naar de Kabrietenberg en Lost Anchor. Startpunt was de parkeerplaats voor Pop’s Place aan de Caracasbaai en om 08:00 uur was de starttijd.

John, van CURACAOHIKINGANDDIVING, organiseert deze wandeling en weet door zijn kennis en ervaring veel te vertellen over dit gebied.

De wandeling brengt ons via Fort Beekenburg, Het Quarantainehuis, en de Directeursbaai naar de top van de Kabrietenberg waar je een adembenemend uitzicht hebt over Het Spaanse Water.

Kabrietenberg en Lost Anchor het Quarantainehuis

Rond 11:00 uur zouden we weer terug zijn bij de auto’s.

De eerste informatie die wij direct al krijgen gaat over de Caracasbaai. Weinig mensen weten het, maar dit is de jongste baai van Curaçao. Curaçao is door vulkanisme vanuit de diepzee zo’n 500.000 jaar geleden ontstaan. Grote pieken vormden toen de eilanden.

De plek waar wij nu staan (parkeerplaats Caracasbaai) was toen nog een heuvel die aansloot op de Kabrietenberg en de Klip waar nu de bekende resorts op gebouwd zijn.

Kabrietenberg en Lost Anchor uitzicht vanaf Fort Beekenburg

Ongeveer 5.000 jaar geleden verdween een deel van dit plateau (1 km bij 1 km) plotseling in zee. De Caracasbaai was geboren. Onderzoekers hebben door peilingen kunnen vaststellen waar het plateau naar toe is verdwenen. Een kilometers lang spoor is zichtbaar. Tot anderhalve kilometer diepte, zo’n 7 km uit de kust, bleek het als één stuk naar de bodem te zijn gegleden, waarna het versnipperde en zich over de diepe bodem verspreidde. Heel interessant.

Vanuit Fort Beekenburg hielden de soldaten in vroeger eeuwen de zee in de gaten en hadden met dit fort een onneembare vesting. Vanaf de toren heb je een prachtig uitzicht over de gehele omgeving.

Ook werden op het terrein van het fort mensen verpleegd die ernstig ziek aankwamen.

Een schip dat van verre kwam en veel zieken aan boord had, mocht niet in Willemstad aanmeren en werd naar de Caracasbaai gedirigeerd, om daar te worden ontsmet. Bemanning en passagiers verbleven dan enkele maanden in het Quarantaine huis, 500 meter zuidelijker gelegen van Fort Beekenburg. Het Quarantainehuis verkeert nog in zijn oorspronkelijke staat. Binnenin zie je nog hoe men van de grote ruimte kleinere vertrekken kon maken, met planken en gordijnen, om zo de mensen nog een beetje privacy te geven.

Kabrietenberg en Lost Anchor inside Quarantainehuis

Verder lopend komen we langs de Directeursbaai. De naam was ontleent aan de hoge pieten van onder andere de Shell, die er in de weekenden kwamen zwemmen. De baai was afgegrendeld door een groot net om de mensen te beschermen tegen de haaien. De palen hiervan zijn in het water nog zichtbaar. Ook de Koninklijke familie heeft hier nog wel eens pootje gebaad.

Daarna op naar de Kabrietenberg. Al gauw gingen wij het vertrouwde pad af om via een smal paadje midden door onherbergzaam gebied naar het hoogste punt te wandelen. Scherpe stenen, doornenstruiken en een al redelijk brandende zon maakten de wandeling heel bijzonder. Iedereen had gelukkig voldoende water bij zich.

Kabrietenberg en Lost Anchor uitzicht richting Santa Barbara

Boven aangekomen werden wij inderdaad verrast door een adembenemend uitzicht. Het gehele Spaanse Water was te overzien en alles wat daarachter en opzij van ligt. Werkelijk fantastisch! Een extra verrassing was dat John watermeloen had meegenomen en deze op de top begon uit te delen. Super!

Kabrietenberg en Lost Anchor op de top

Daarna gingen we weer langs hetzelfde pad terug. Na 3 kwartier bereikten we weer de Caracasbaai.

Langs het water steekt een grote rots omhoog met daar omheen gewikkeld een zware ketting met grote stalen schakels. De ketting was wel 3 keer om de rots gewikkeld. Dat dit niet van een schip was is wel duidelijk.

John vertelde dat in de Tweede Wereldoorlog Curaçao een belangrijke bunkerplaats was voor de Amerikaanse oorlogsvloot en dat de Shell op dit schiereiland verschillende olieopslagplaatsen had. De Duitsers hadden dit ook in de gaten (U-boten) en men heeft de Caracasbaai toen afgegrendeld met een grote ketting. Deze ketting liep vanaf de punt van de Klip naar deze rots toe en aan de ketting waren netten gespannen. Hierdoor was het voor de Duitsers onmogelijk om schepen en de olieopslagplaatsen vanuit zee te torpederen.

Kabrietenberg en Lost Anchor de ketting

Na de oorlog is alleen de ketting aan de rots blijven liggen en aan de andere kant bij de Klip, hangt deze in de diepte van de zee. Omdat nog niemand ooit het einde van deze ketting heeft bereikt, noemt men deze duikstek Lost Anchor.

Een heel mooi gebied met een rijke historie!

Geschreven : 3 mei 2015